Please kill me — Gillian McCain, Danny Fields, Siksa

Zderzenia Literackie, Koncert, Spotkanie
23.11  |  G. 19.00  |  Teatr Śląski im. Stanisława Wyspiańskiego

Spotkanie odbędzie się na Scenie w Galerii (ul. 3 Maja 30 → poziom +2)

Kup bilet:

W marcu tego roku nakładem Wydawnictwa Czarne ukazało się polskie tłumaczenie książki Please kill me. Punkowa historia punka autorstwa Legsa McNeila & Gillian McCain — pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników jednego z najbardziej radykalnych ruchów kontrkulturowych w historii muzyki. Książka posłużyła jako inspiracją do stworzenia szeregu wydarzeń poświęconych punkowi — jego początkach, historii, najświetniejszych momentach i spuściźnie. Jednym z nich będzie spotkanie z współautorką książki Gillian McCain oraz jednym z jej głównych bohaterów — Dannym Fieldsem. Podczas spotkania, które poprowadzi Szymon Kloska, odbędzie się również promocja książki.

Danny Fields → punk tworzą i tworzyli nie tylko muzycy, ale i promujący go artyści, dziennikarze, a przede wszystkim menadżerzy. Danny Fields to najsłynniejszy z tych ostatnich. Stał za karierą The Ramones, The Doors, Iggy’ego Popa, The Stooges czy MC5, współpracował z Jimem Morrisonem, Velvet Underground i Modern Lovers. Fields zaczynał w latach 60. jako młody pracownik wytwórni Elektra, wysłany ponoć na ulicę w poszukiwaniu nowych trendów muzycznych. Dużo ćpał (i dzielił się z innymi), przyjaźnił się z Edie Sedgwick i Lindą McCartney, przedstawił ponoć Iggy’ego Popa Davidowi Bowie. Według „New York Times” amerykański punk rock w ogóle nie mógłby bez niego zaistnieć, Andy Warhol marzył o tym, by zrobić o nim dokument (ale tuż po tym zmarł), a The Ramones napisali o nim piosenkę pod tytułem Danny Says. To pod jego wpływem John Lennon powiedział o Beatlesach, że są „popularniejsi niż Jezus”, co wzbudziło kontrowersje wśród amerykańskich konserwatystów i doprowadziło do przerwania trasy koncertowej u szczytu popularności zespołu. Osiemdziesięcioletni dziś Fields wciąż cieszy się swoją legendą: nie jest już tak aktywny w przemyśle muzycznym, lecz wciąż ma oko do młodych artystów, którym pomaga w przebiciu się do mainstreamu.

Gillian McCain → ponad 40 lat po narodzinach punka wciąż trwa dyskusja, czy historię tego kontrkulturowego, antyestablishmentowego gatunku powinno upamiętniać się w sposób, w który upamiętnia się świat, któremu przeciwstawia się punk. Czy przeciwnikom pomników powinno się stawiać pomniki? Przeciwko był na przykład Joseph Corré, syn Vivienne Westwood i Malcolma McLarena, który spalił punkowe pamiątki warte 7 milionów dolarów w geście protestu. Ale fani punka — przynajmniej duża część z nich — są za, jeśli oceniać po sukcesie klasycznej już książki Gillian McCain i Legsa McNeila. Okrzyknięta najlepszą książką w temacie Please kill me. Punkowa historia punka rozpoczęła modę na punkowe wspomnienia i niedawno ukazała się w polskim przekładzie nakładem Wydawnictwa Czarne. Co istotne, nie jest to hołd złożony gatunkowi, a historia mówiona, pokazująca, jak subkultura oparta na kontestacji rzeczywistości nieodwracalnie zmieniła współczesny świat.

Szymon Kloska → lubi mówić i pisać o książkach, dlatego nierzadko można go usłyszeć w radiu bądź czytać na łamach prasy. Od ponad dziesięciu lat współprowadzi audycję „Piątka z literatury” na falach RMF Classic. Publikował też m.in. w „Tygodniku Powszechnym” czy „Bluszczu”. Przez wiele lat był związany z Instytutem Książki, a od stycznia 2017 pracuje na rzecz programu Kraków Miasto Literatury UNESCO. Wraz z Agnieszką Karp-Szymańską i Łukaszem Dębskim wymyślił Festiwal Literatury dla Dzieci.

SIKSA → punkowy duet tworzony przez wokalistkę i performerkę Alex Freiheit i jej chłopaka — basistę Buriego. To nie tyle nazwa zespołu, co kreacja sceniczna i socialmedialna — figura zbuntowanej, szczerej i prowokującej gówniary, a do tego lewaczki. Nie znosi jej prawica, bo SIKSA demaskuje polskie wady: seksizm, rasizm czy homofobię. Ale i w środowisku punkowym, któremu wytyka zasiedziałość i patriarchalizm, wzbudza kontrowersje. SIKSA jest wściekła — wściekła na przemoc wobec kobiet, na Kościół, na narodowców — i nie boi się wykrzyczeć im tego w twarz. Skoro boli, to znaczy — zauważają krytycy — że punk jest Polsce wciąż bardzo potrzebny. A SIKSA to jego nowa, dziewczyńska, występująca w obronie dyskryminowanych twarz. Twarz krzykliwa, szczera i na czasie. Krytycy porównują SIKSĘ do Miley Cyrus, Guerniki y Luno, ale i Doroty Masłowskiej, bo jej występy to mariaż koncertu, performansu, teatru i literatury. SIKSA narobiła zamieszania od punkowe ziny przez pisma literackie do kolorowych magazynów (w tym przede wszystkim tych dla nastolatek). Występuje na skłotach, na demonstracjach i awangardowych festiwalach, z koncertami zjeździła pół Europy.

fot.-z-kolekcji-prywatnej-©-Danny-Fields-Archive
↑ Danny Fields & The Ramones, © Danny Fields Archive ↓ SIKSA — Alper Sapan Forever
  • Współorganizator