Katowickie Ciśnienie powstało w jednym celu — by stworzyć jak najbardziej wstrząsające i intensywne muzyczne przeżycia. Twórczość grupy stanowi mieszaninę post rocka, muzyki orkiestrowej i transowego jazzu, a wśród inspiracji zespołu można wymienić między innymi Swans, Fire! Orchestrę, Godspeed You! Black Emperor, ale też twórczość Góreckiego czy Pärta.

Saksofon, skrzypce i klawisze łączą się tutaj z pozornie przystającym, przesterowanym basem i frenetyczną perkusją, w rezultacie dając barwne i zróżnicowane brzmienie — od improwizowanego ambientu, przez klasycznie rozumianą harmonię po napędzane rytmem, ostinatowe ściany dźwięków.

Ciśnienie istnieje od kilku lat, a debiutancki album „JazzArt Underground” został wydany w 2019 roku. Od tej pory zespół wypuścił jeszcze kilka krążków (wszystkie to albumy koncertowe!) z których ostatni — „[angry noises]” — ukazał się w ubiegłym roku. Muzycy zagrali ponad sto koncertów podczas festiwali w Polsce i Europie: Bear Stone Festival, ESNS (Eurosonic Noorderslag), Enjoy Jazz Festival, Fonomo Music & Film Festival, OFF Festival, Soundrive Festival, Porta-Jazz czy Rock in Bourlon.

Podczas Festiwalu Ars Cameralis wystąpią: Maciej Klich (skrzypce), Kacper Kowalczuk (perkusja), Łukasz Kozera (instrumenty klawiszowe), Monia Muc (saksofon barytonowy) i Michał Paduch (gitara basowa).

→ Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury — państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Muzyka”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca. Kwota dofinansowania: 80 280 zł. Całkowita wartość zadania: 458 384 zł. Umowa została zawarta we wrześniu 2026 roku.

fot. Bastek Łąkas

Joan Wasser — występująca pod pseudonimem Joan As Police Woman — jest piosenkarką, autorką tekstów i multiinstrumentalistką, której twórczość i unikalne brzmienie wymykają się jednoznacznym kategoryzacjom. Dotychczas ukazało się dziesięć albumów z autorskim materiałem, dwie płyty z coverami i kompilacja prezentująca cały dorobek artystyczny. Oprócz solowej kariery Wasser chętnie angażuje się w projekty innych artystów. Koncertowała z Iggym Popem i Africa Express Damona Albarna. Z kolei Tony Allen, Lou Reed, Anohni & The Johnsons, Meʼshell Ndegeocello, Rufus Wainwright, John Cale, David Byrne — to tylko wyimek z długiej listy artystów, z którymi współpracowała.

Dwadzieścia lat po wydaniu debiutanckiego krążka — „Real Life” — Joan As Police Woman wraca z trasą koncertową, podczas której publiczność będzie miała okazję zanurzyć się w przeszłości. Usłyszymy nie tylko niezapomniane utwory z pierwszej płyty, ale również ulubione covery, single i przeboje z bogatego repertuaru artystki. Zapowiada się niezapomniany koncert.

fot. credit Reveal Records

Orkiestra Il Suonar Parlante
Kierownictwo artystyczne: Vittorio Ghielmi (viola da gamba)
Soliści: Teresa Marut (sopran), Margot Oitzinger (alt), Zacharie Fogal (tenor)

W muzyce pustka niekoniecznie oznacza brak dźwięków. W chińskiej tradycji muzycznej najbardziej przejmującym dźwiękiem jest ten, który wygasa z pianissima w ciszę. Skoro cisza jest nieskończona, dźwięk — jakkolwiek „głośny” — pozostaje skończony. W programie koncertu znalazła się muzyka francuskich mistrzów epoki baroku oraz Arvo Pärta. Twórczość tych z pozoru odległych kompozytorów, choć posługuje się odmiennymi środkami, odznacza się przejrzystością otwierającą się w stronę metafizyki — pustką znacznie „pełniejszą” niż muzyka epoki romantyzmu, tak gęsta od nut i instrumentów. Monsieur de Sainte-Colombe — nieco tajemnicza postać paryskiego życia muzycznego połowy XVII wieku i nauczyciel Marina Maraisa — pozostawił po sobie około stu utworów na dwie viole da gamba. W dziełach tych unikalny, niepowtarzalny styl kompozytorski prowadzi nieustanny dialog z ciszą (styl ten, stanowiący fundament francuskiego idiomu, później ugruntował Jean-Baptiste Lully). W tym samym czasie powstaje utwór „Méditation faite sur ma mort future” [„Medytacja nad moją przyszłą śmiercią”] Johanna Jakoba Frobergera, który trudy wędrówek całego życia kompozytora — od Stuttgartu, przez Wiedeń i Rzym, aż po Londyn — kondensuje w jeden, ponadczasowy akt kontemplacji. W połowie kolejnego stulecia Jean-Philippe Rameau rozwinął ten „francuski styl” i doprowadził do pełnej formy. Nie popadając w manieryzm, odkrył zasady nowoczesnej harmonii i wykorzystał je do stworzenia przejrzystego, niemal impresjonistycznego języka, w którym rezonans instrumentów, traktowanych niemal jak dzwony, kreuje przestrzeń dźwiękową będącą czystym światłem. Gdy utwór dobiega końca, pozostawia w słuchaczu nieruchomy, duchowy ślad: obraz świetlisty, a zarazem milczący. W materii dźwiękowej te dwa elementy łączy Arvo Pärt: dialog z ciszą (Sainte-Colombe) oraz grę czystych dźwięków i ich rezonansu (tintinnabuli). Dwie idee, które ten wybitny estoński kompozytor opracował teoretycznie i wcielił w życie, tworząc jedno ze swoich najbardziej metafizycznych dzieł: „Stabat Mater” na sopran, alt, tenor i trzy instrumenty smyczkowe.

/ Vittorio Ghielmi

Partnerem koncertu jest Międzynarodowy Festiwal Muzyki Dawnej Improwizowanej „All’Improvviso”.

Zdjęcie: Vittorio Ghielmi, fot. Orlando Bonaldo

Dobrawa Czocher zdobyła uznanie dzięki swojej wszechstronności. Występując jako solistka, kameralistka czy artystka orkiestrowa stała się „jedną z najbardziej cenionych współczesnych wiolonczelistek w Europie” (Loud & Quiet). Swoją muzyczną podróż rozpoczęła w wieku siedmiu lat, a naukę kontynuowała później podczas studiów na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie i Hochschule fur Musik w niemieckim Detmold. Była również solistką Orkiestry Symfonicznej Filharmonii im. Mieczysława Karłowicza w Szczecinie. Od wielu lat współpracuje z Hanią Rani, z którą wydały dwie płyty: „Białą Flagę” (2015) i „Inner Symphonies” (2021); obie ukazały się nakładem legendarnej, prestiżowej wytwórni Deutsche Grammophon.

Solowo Dobrawa Czocher zadebiutowała w 2023 roku płytą „Dreamscapes” (BMG/Modern Recordings), która zyskała uznanie krytyków, publiczności i branży, czego dowodem było sześć nominacji do prestiżowych niemieckich nagród Opus Klassik. Od tego czasu artystka występuje w całej Europie w najbardziej renomowanych salach koncertowych. Czocher komponuje również muzykę do spektakli czy instalacji — by wymienić tylko udział w operze site-specific „D’Arc” w reżyserii Krystiana Lady, zrealizowanej przez Muzeum Powstania Warszawskiego z okazji 80. rocznicy wybuchu powstania.

Drugi album artystki — „State of Matter” — który ukazał się w tym roku nakładem labelu 130701 (imprint FatCat Records) emanuje rytmiczną subtelnością i intensywnością. To głęboko kontemplacyjne, a zarazem bogate dźwiękowo dzieło, które podkreśla ewolucję artystycznego języka Czocher. Album powstał po przeprowadzce z Warszawy nad Bałtyk, co mocno zainspirowało materiał. Bliskość natury — lasów i morza — została odzwierciedlona w utworach, które eksplorują nieustanną zmianę oraz relacje między ruchem i spoczynkiem, kruchością i niezłomnością. Artystka zespoliła staranne rzemiosło i techniczną precyzję z pełną swobody ekspresyjnością, łącząc swoje klasyczne korzenie ze świeżą instrumentalizacją. Perkusyjne techniki gry na wiolonczeli przeplatają się tu z Moogiem, a nieanalogowa elektronika z wielowarstwowym głosem Czocher. Muzycznych inspiracji można szukać w twórczości Bacha, Kodály’ego, Reicha czy Richtera. Na nowej płycie Dobrawa Czocher otwiera się na zmiany, pogłębia brzmienie, wreszcie — zaprasza słuchaczy do przestrzeni refleksji i cichej transformacji.

W Katowicach artystce towarzyszyć będą: Natalia Czekała (syntezatory) i Wiktoria Błaszczak (altówka).

→ Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury — państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Muzyka”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca. Kwota dofinansowania: 80 280 zł. Całkowita wartość zadania: 458 384 zł. Umowa została zawarta we wrześniu 2026 roku.

fot. @shonfeld.studio

Ambrose Akinmusire nieustannie poszukuje inspiracji, umiejętnie łącząc różne style i gatunki. Jest zarazem w centrum, jak i na peryferiach jazzu. Tworzy kompozycje poetyckie i pełne wdzięku, a jednocześnie śmiałe i nieustępliwe. Jego otwartość i nietuzinkowe podejście do brzmienia i struktury utworów sprawiło, że zyskał uznanie krytyków i publiczności. W swojej twórczości snuje historie odzwierciedlające czas i buduje bogate, emocjonalne pejzaże dźwiękowe, które kształtują rzeczywistość. Udaje mu się zręcznie łączyć tradycję i kontynuować afroamerykańskie dziedzictwo kulturowe, nie dając się stłamsić i zamknąć w ich sztywnych ramach.

Muzyczny talent artysty rozwijał się błyskawicznie. Akinmusire dorastał w kalifornijskim Oakland i już w liceum zwrócił uwagę saksofonisty Steve’a Colemana. Jako dziewiętnastolatek dołączył do zespołu Steve Coleman & Five Elements, koncertując po Europie i jednocześnie studiując w nowojorskiej Manhattan School of Music. Naukę kontynuował na Uniwersytecie Południowej Kalifornii, gdzie uzyskał tytuł magistra, a następnie uczęszczał do Thelonious Monk Institute of Jazz w Los Angeles, gdzie jego mentorami byli: Herbie Hancock, Wayne Shorter i Terence Blanchard. Pierwszy krążek zatytułowany „When the Heart Emerges Glistening” (2011, Blue Note Records) spotkał się z uznaniem na całym świecie, a „Los Angeles Times” donosił: „Akinmusire nie brzmi jak wschodząca gwiazda. Bardziej przypomina kogoś, kto już osiągnął szczyt i tylko czekał na odkrycie”.

Akinmusire skomponował również muzykę na instrumenty smyczkowe i głos (album „The Imagined Savior Is Far Easier to Paint”, 2014), wystąpił gościnnie na legendarnym dziś albumie Kendricka Lamara „To Pimp a Butterfly” (2015) i wyczarował mozaikę „Origami Harvest” (2018), która zgłębia złożoność życia Afroamerykanów, wykorzystując długie formy jam session, poezję spoken word, hip-hop i instrumenty smyczkowe. Kolejny projekt, „On the Tender Spot of Every Calloused Moment” (2020) rozwijał i rozbudowywał ten sposób narracji — zawierał przejmujące lamenty dotyczące nierówności i skutków gwałtownej gentryfikacji dla lokalnych społecznościach, jak te znane z dzieciństwa artysty w Bay Area. Z kolei album „Owl Song” (2023), nagrany z gitarzystą Billem Frisellem i perkusistą Herlinem Riley’em, został określony przez magazyn „Pitchfork” jako „muzyka poszukująca ciszy i spokoju w świecie pełnym wrzawy i zamieszek”.

Twórczość Ambroseʼa Akinmusireʼa wymaga od słuchaczy uważności i zaangażowania, otwartości na bezkres, wyczulenia na ciszę między nutami i pytania pozostawione bez odpowiedzi. Dzięki swojej twórczości i współpracy ze znakomitymi muzykami artysta odrzucił konwencje i zrewolucjonizował myślenie o improwizacji jazzowej.

W Katowicach zagrają: Ambrose Akinmusire (trąbka), Charles Altura (gitara), Sam Harris (fortepian), Luca Alemanno (bass), Tim Angulo (perkusja).

→ Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury — państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Muzyka”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca. Kwota dofinansowania: 80 280 zł. Całkowita wartość zadania: 458 384 zł. Umowa została zawarta we wrześniu 2026 roku.

fot. Michael Wilson

Pochodząca ze Stambułu kompozytorka i artystka dźwiękowa Hüma Utku łączy nagrania terenowe, analogowe syntezatory i nastrojową atmosferę, z których tworzy okiełznany, harmonijny hałas wpleciony w rytualne rytmy. Bada surowe faktury, elektroniczne eksperymenty i akustyczne kompozycje jako środki introspekcji, ekspresji i konceptualnych poszukiwań.

W 2018 roku nakładem Karlrecords ukazała się epka „Şeb-i Yelda”, która zaprezentowała brzmienie artystki (występującej wówczas jako R.A.N.) szerokiej publiczności. Rok później ukazał się debiutancki album Utku zatytułowany „Gnosis” (2019, Karlrecords), a wyjątkowe podejście do tworzenia dźwiękowych narracji poprzez łączenie konceptualizmu z eksperymentalną muzyką elektroniczną przyniosło artystce uznanie. Drugi album „The Psychologist” (2022, Editions Mego) — dzięki analogowym syntezatorom, kompozycjom smyczkowym i chropowatemu wokalowi — został okrzyknięty niezwykle ambitnym, autentycznym i złożonym dziełem. Artystka zręcznie połączyła wykształcenie psychologiczne z komponowaniem muzyki.

Najnowszy krążek „Dracones” (2025, Editions Mego) nawiązuje do średniowiecznego, łacińskiego wyrażenia hic sunt dracones („tu będą smoki”), które stosowano do oznaczenia na mapach odległych, dotychczas niezbadanych zakątków świata. Nazwa wyrażała strach przed niebezpieczeństwami, nieznanym i chaosem. Zainspirowana wyrażeniem Utku opowiada na płycie o enigmatycznym terytorium, wyznaczającym centrum siebie. W utworach zgłębia macierzyństwo, możliwość powrotu do domu i potrzebę przynależności — eksploruje demonologię rodzinną, poród i rozstanie oraz matrifagię i jej związek z ludzkim doświadczaniem miłości.

Hüma Utku zajmuje się przede wszystkim komponowaniem muzyki, a także tworzeniem dźwięku w wizualizacjach, performansach i instalacjach. Prezentowała swoją twórczość i występowała na całym świecie, między innymi na Berlin Atonal, Salon IKSV Istanbul, CTM Festival, Donaufestival, Lunchmeat, a także w Kunsthaus Zürich, Weltmuseum Vienna i Stockholm Royal College of Music. Naturalną konsekwencją jej artystycznych poszukiwań było uruchomienie we wrześniu 2025 roku eksperymentalnej wytwórni Mercurial Cycles, która ma stać się platformą dla sztuki dźwięku i interdyscyplinarnych praktyk.

→ Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury — państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Muzyka”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca. Kwota dofinansowania: 80 280 zł. Całkowita wartość zadania: 458 384 zł. Umowa została zawarta we wrześniu 2026 roku.

fot. Kasia Kim Zacharko

→ Bilety na koncert zostały wyprzedane.

Szwedzka wokalistka i kompozytorka, której twórczość staje się łącznikiem między tym, co niebiańskie i transcendentne a współczesnym światem. Debiutancki album — „Singing From the Grave” (2010) — zaprezentował Annę von Hausswolff jako twórczynię niezwykle kreatywną i nieprzewidywalną, a kolejne nagrania tę pozycję tylko umacniają. Ulubionym instrumentem artystki są organy piszczałkowe. Ich charakterystyczne, warczące brzmienie w połączeniu z zabawą eterycznymi właściwościami oddechu czasem przekłada się na totalne rockowe utwory ocierające się o ciężkie brzmienia, a czasem na kameralne, intymne dzieła. 

Na swoim najnowszym, szóstym albumie „Iconoclast” (2025) — wydanym w szwedzkiej wytwórni YEAR0001, wyprodukowanym razem z wieloletnim współpracownikiem Filipem Leymanem — brzmienie artystki ponownie ewoluuje, jednak tym razem w stronę bardziej popową, energiczną. Na płycie gościnnie pojawiają się Iggy Pop, Ethel Cain, Abul Mogard czy siostra artystki, Maria. „Iconoclast” pełen jest narastającego napięcia, ale również i euforycznego wyzwolenia; podejmuje tematy miłości, wolności i autonomii. 

Już sam tytuł krążka sugeruje rozbicie i próbę ponownego zgłębienia symboli współczesnego świata — zaangażowania, współzależności i wiary. Anna von Hausswolf zwraca się w stronę bogatego i trzepoczącego świata dźwięków wypełnionego echem bębnów, gitarami i szemrzącymi organami, a magnetyczny głos artystki przyciąga uwagę słuchacza, oferując mu wgląd w świat sekretów, szaleństwa, złamanych serc i pożądania, w przestrzeń piękna i życia.

W tyskiej Mediatece zagrają: Anna von Hausswolf  (wokal, klawisze), Filip Leyman (klawisze), Love Meyerson (perkusja), Karl David Sabel (gitara basowa), Otis Sandsjö (saksofon) oraz Joel Fabiansson (gitara).

→ Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury — państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Muzyka”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca. Kwota dofinansowania: 80 280 zł. Całkowita wartość zadania: 458 384 zł. Umowa została zawarta we wrześniu 2026 roku.

fot. Philip Svensson

Solowa twórczość Miłosza Pieczonki to połączenie wielu muzycznych poszukiwań: awangardowej improwizacji, jazzowej ekspresji, romantycznych melodii, klasyki jazzu (jak swing czy bebop), inspiracji klasyką XX wieku i współczesną awangardą. Charakteryzuje ją indywidualne brzmienie saksofonu, które artysta zaczął wypracowywać już w bielskiej szkole muzycznej, a później na Universität der Künste w Berlinie. Wszechstronność Pieczonki obejmuje muzykę klasyczna, jazz, improwizację, elektronikę i punk, dzięki czemu jako artysta nie boi się eksperymentów. Jest liderem berlińskiego trio oraz współzałożycielem takich projektów, jak USO 9001 czy Kosmonauci. Tworzy muzykę solową, na zespoły jazzowe, orkiestrę, ale i do filmów krótkometrażowych czy wystaw.

Występował w prestiżowych salach koncertowych i na najważniejszych festiwalach, takich jak: Jazz Jamboree, Jazz Jantar, Tauron Nowa Muzyka, Open’er Festival, MENT Ljubljana, ESNS Groningen, Changeover Festival Belgrade. Grał z wieloma artystami między innymi z Marcinem Maseckim, Noushy (Kokoroko), Pauliną Przybysz, Markiem Pospieszalskim, Wojtkiem Mazolewskim, Plumm, Nikki Iles, Matsem Holmquistem, Janem Emilem Młynarskim, czy Kubą Więckiem. Zdobywał również doświadczenie pod okiem wybitnych muzyków, jak choćby: Soweto Kinch, Larry Goldings, Pat Metheny, Nate Wooly, Thomas Strønen, Petter Eldh, Eirik Hegdal, Mike Moreno, Adam Ben Ezra czy Melissa Aldana.

Miłosz Pieczonka zadebiutował autorskim materiałem w 2023 roku epką „Asleep”, która została nagrana z Lennym Rehmem (perkusja) i Pascalem Jarchowem (kontrabas). W dwóch utworach gościnnie pojawił się Fabian Willmann na saksofonie tenorowym. „Asleep” to muzyka z pogranicza współczesnej jazzowej awangardy, w której energetyczne improwizacje łączą się z subtelnymi, romantycznymi melodiami, tworząc przestrzeń dla emocjonalnych narracji i osobistego języka muzycznego. Wśród inspiracji należy wymienić klasyków jazzu i free improwizacji jak Ornette Coleman czy Tomasz Stańko, ale i muzyki współczesnej i klasycznej — Sibeliusa czy Ligetiego. Krążek „Asleep” to debiut, który otwiera drzwi do dalszej eksploracji nowych brzmień i form.

→ Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury — państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Muzyka”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca. Kwota dofinansowania: 80 280 zł. Całkowita wartość zadania: 458 384 zł. Umowa została zawarta we wrześniu 2026 roku.

Na zdjęciu: Miłosz Pieczonka, fot. Maciej Dydyński

Tradycyjnie o tej porze roku zapraszamy na wspólne spędzanie czasu!

Powoli odkrywamy przed Wami program jubileuszowego, XXXV Festiwalu Ars Cameralis. Różnorodność gatunkowa, eklektyczność i interdyscyplinarność to tylko niektóre z naszych mocnych stron. Dlatego czeka Was listopad wypełniony koncertami, spotkaniami literackimi, pokazami filmowymi, warsztatami i wystawami. Na pewno się nie rozczarujecie i znajdziecie coś dla siebie. Przygotujcie się na skuteczne zwalczanie jesiennej melancholii.

Strona Festiwalu w nowej szacie graficznej i pełnej funkcjonalności zostanie uruchomiona niedługo.

Stay tuned :)